ديستروفي(تحليل) عضلاني دوشن يا ميوپاتي دوشن شايعترين و بدترين نوع دستيروفي عضلاني است كه فقط در پسرها ديده مي‌شود. در 40 درصد بيماران زمينه فاميلي وجود ندارد كه دليل آن جهش ژني است. آغاز نمودهاي بيماري از اوايل كودكي يعني 2-5/1 سالگي مي‌باشد. والدين بيمار نخست متوجه راه رفتن، زمين خوردن پياپي، ناتواني در بالا رفتن از پله‌ها و ناتواني در ايستادن از حالت نشسته مي‌شوند.

به تدريج ماهيچه‌هاي اطراف كتف‌ها و بازوها به اندازه‌اي كم توان مي‌گردد كه بيمار قادر نيست دستهاي خود را از پهلوها بالا ببرد و چنانچه طاق باز خوابيده باشد، نمي‌تواند سر و گردن و تنه خود را بلند كند. در معاينه نكات مهم عبارتند از: ضعف و آتروفي عضلات اطراف مهره‌ها، شكم برآمده، هيپرتروفي كاذب ساق پا، افتادگي پاها، انحناي ستون فقرات كم و زياد مي‌شود، اختلالات قلبي و گاهي اوقات كاهش غير پيش‌رونده قواي هوشي، در بعضي موارد زبان بزرگ مي‌گردد ماهيچه‌هاي صورت، چشم، گلو گرفتار نمي‌شوند.

رونده پيشرفت بيماري نسبتاً سريع است و بيشتر بيماران در حدود 12 سالگي به صندلي چرخدار محدود مي‌گردند و پيش از 25-20 سالگي فوت مي‌كنند. علت پيدايش اين بيماري را ساخته نشدن يك نوع پروتئين طبيعي به نام ديستروفين مي‌دانند. شايعترين علت مگر عفونتهاي ريه مي‌باشد. مهمترين يافته آزمايشگاهي بيماران دوشن افزايش كراتين كيناز به ميزان 20 تا 500 برابر حد طبيعي است.

هنوز درمان مؤثري براي بيماري دوشن پيدا نشده است ولي بتازگي كورتيكو استروئيدها براي كند شدن پيشرفت بيماري تجويز مي‌گردند. اقدامات توانبخشي و فيزيوتراپي براي پيشگيري از تغيير شكل مچ پا و ستون مهره‌ها توصيه مي‌شود.